තාත්තා

මඟුල් සාරියට 
මූණේ ගෑව පාටට 
උස්සල බැඳපු කොණ්ඩෙට 
දුවේ... උඹ හොඳටම වෙනස් අද 

අනිත් උන් බොන කොට සතුටට 
පොඩියක් ගත්ත මං 
අද උඹ යන දුකට ; 
උඹට මදි පුංචි වෙයි 
පැත්තකින් ඉන්නං 
නෑවිදින් සබාවට 

රජයෙ රස්සාවෙන් 
කණමැදිරි අල්ලං ආවට 
අලගු තියන්න පුළුවන්ද 
ගෙයි පිපෙන හඳ එළියට ; 
උඹයි, උඹේ අයියයි 
අපෙ පුංචි තරු කැට 

අවවාද අනුසාසන 
දුවේ තව මොකටද 
උඹේ අම්ම උන්නු හැටි 
හොඳ හැටියෙ සිහිකොට ; 
පිළිකන්නේ මං තිව්ව 
කාලේ බෝතල් ටික 
මතක නොවැ දුන්නු හැටි 
සිංහල බේත් කඩේට 

උඹ හොයා ගත් එකා 
මට වඩා හොඳ වේවි 
උඹත් දැන් ටිකෙන් ටික 
ඉවසන්න හුරු වේවි 

එත් මයෙ සුදු නෝනෙ 
වචන හරහට හිටලා 
අත පයක් ඉස්සුනොත් 
උඹ ගෙදර ගෙනියන්න 
නොවැරදීම මං ඒවි

රාළහාමි

බෝම්බෙකට මිනිහා මැරුන..

කන වැන්දුම් ගෑණි...

පැන්සොන් එක මගේ නමට...

හදාගන්න අාවේ..

වරුගනනක් ඉඳලා ඉඳලා පෝලිමේ..

වාරටෙ මම ආවේ...

ඇයි මට තවත් ටිකක් ඉන්න..

කියලා රාළහාමි කීවේ...

පැය තුන හතරින් පස්සේ..

රාළහාමි අවේ...

පහු වෙනිදාම ඔපිස් එකට..

එන්න කියලා කීවේ..

කිව්ව නිසයි මම තනියම..

ඔපිස් එකට ආවේ...

ඇතුලට එනකොටම ඇයිද..

මගේ පුක මිරිකෙව්වේ...

කැමැත්කින් නෙමෙයි..

දරුවෝ හින්දයි ඉවසෙව්වේ...

මිනිහා මලේ මගේ කරුමෙට..

දරැවෝ නිසයි ආවේ..

මිරිකුවේ මගේ “පුකම“ නෙමෙයි..

ආත්මයම මාගේ..